ur. 3 lipca 1940 w Śmiłowicach - polski polityk i inżynier, profesor nauk technicznych. W latach 1997–2001 prezes Rady Ministrów, w latach 2009–2012 przewodniczący Parlamentu Europejskiego. Aktywista opozycji demokratycznej w PRL. W latach 1997–2001 poseł na Sejm III kadencji, w latach 1998–2001 przewodniczący Komitetu Integracji Europejskiej, jeden z liderów Akcji Wyborczej Solidarność, w latach 1999–2001 przewodniczący Ruchu Społecznego AWS, w latach 2004–2024 poseł do Parlamentu Europejskiego VI, VII, VIII i IX kadencji. Kawaler Orderu Orła Białego.

ur. 1 września 1949 w Warszawie, zm. 10 października 2025 – polski wydawca, producent filmowy i aktywista opozycji antykomunistycznej w PRL. Współorganizator Komitetu Obrony Robotników, jeden z twórców niezależnego ruchu wydawniczego oraz założyciel Niezależnej Oficyny Wydawniczej „NOWa”, największego podziemnego wydawnictwa działającego poza cenzurą w PRL. W latach 80. związany z „Solidarnością”, po wprowadzeniu stanu wojennego działał na emigracji we Francji, organizując pomoc dla podziemia i wydając miesięcznik „Kontakt”. Po 1990 roku współtworzył niezależne media i produkował filmy dokumentalne poświęcone najnowszej historii Polski. Założyciel i honorowy prezes Stowarzyszenia Wolnego Słowa. Kawaler Orderu Orła Białego.

ur. 20 maja 1953 w Gdańsku – polski polityk, historyk i nauczyciel akademicki, doktor habilitowany nauk humanistycznych. W latach 1989–1990 minister-członek Rady Ministrów w rządzie Tadeusza Mazowieckiego. Aktywista opozycji demokratycznej w PRL, współzałożyciel i jeden z liderów Ruchu Młodej Polski. Uczestnik strajku w Stoczni Gdańskiej w sierpniu 1980 roku, doradca Lecha Wałęsy, w stanie wojennym aktywny członek podziemnej „Solidarności”. Uczestnik obrad Okrągłego Stołu. W latach 1991–1993 oraz 1997–2001 poseł na Sejm I i III kadencji, w latach 1990–1991 przewodniczący Forum Prawicy Demokratycznej, w latach 1992–1997 przewodniczący Partii Konserwatywnej. Kawaler Orderu Orła Białego.

ur. 12 września 1962 w Zabrzu – polski urzędnik państwowy, dyplomata i członek Suwerennego Rycerskiego Zakonu Maltańskiego. W latach 2005–2006 podsekretarz stanu w Ministerstwie Skarbu Państwa, odpowiedzialny m.in. sektor obronny, wydobywczy, transport. Od 1996 kawaler maltański, przez wiele lat członek władz Związku Polskich Kawalerów Maltańskich. W latach 2018–2023 pierwszy ambasador Suwerennego Rycerskiego Zakonu Maltańskiego w Republice Federalnej Niemiec po nawiązaniu stosunków dyplomatycznych między oboma podmiotami. Społecznik i inicjator fundacji publicznych, związany m.in. z Fundacją Służby Rzeczypospolitej oraz Fundacją „Studnia Nadziei”.

ur. 11 kwietnia 1958 w Gdańsku – polski urzędnik państwowy i zoolog. Aktywista Niezależnego Zrzeszenia Studentów oraz pracownik Biura ds. Ekologii Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność”. W latach 2007–2013 prezes Najwyższej Izby Kontroli, w latach 1998–2007 wiceprezes NIK. W latach 2008–2011 przewodniczący Europejskiej Organizacji Najwyższych Organów Kontroli (EUROSAI). Wcześniej związany z Instytutem Zoologii Polskiej Akademii Nauk oraz działalnością na rzecz ochrony środowiska. Taternik i alpinista, uczestnik wypraw naukowych, zdobywca Dhaulagiri. Odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi

ur. 9 czerwca 1953 w Gliwicach – polska prawniczka i dyplomatka, profesor nauk społecznych w dyscyplinie nauki prawne. W latach 2010–2015 rzecznik praw obywatelskich. Aktywistka NSZZ „Solidarność”, współzałożycielka Związku Górnośląskiego. W latach 1991–2000 posłanka na Sejm I, II i III kadencji, członkini Komisji Konstytucyjnej Zgromadzenia Narodowego oraz uczestniczka prac nad reformą administracyjną z 1999 roku. W latach 2000–2004 ambasador RP w Austrii, w latach 2005–2010 członkini Kolegium Najwyższej Izby Kontroli. Profesor Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie. Odznaczona m.in. Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.

ur. 9 września 1947 w Krakowie, zm. 25 kwietnia 2026 – polski ekonomista, polityk i urzędnik państwowy, doktor nauk ekonomicznych. W 1992 minister finansów w rządzie Jana Olszewskiego, a w latach 1993–1995 minister spraw zagranicznych w rządzie Waldemara Pawlaka. W latach 1989–1991 pierwszy zastępca prezesa Narodowego Banku Polskiego, uczestnik obrad Okrągłego Stołu w zespole ds. gospodarki i polityki społecznej. Współzałożyciel Platformy Obywatelskiej wraz z Maciejem Płażyńskim i Donaldem Tuskiem, kandydat na urząd Prezydenta RP w wyborach w 2000 i 2010 roku. Przez wiele lat związany z międzynarodowymi instytucjami gospodarczymi, m.in. UNCTAD i Bankiem Światowym.

ur. 4 marca 1938 w Przemyślanach – polski dyplomata, polityk, badacz stosunków międzynarodowych i profesor nauk humanistycznych. W latach 2005–2005 minister spraw zagranicznych, w latach 2001–2005 wiceminister spraw zagranicznych. W latach 1991–2002 dyrektor Sztokholmskiego Międzynarodowego Instytutu Badań nad Pokojem (SIPRI), członek licznych gremiów doradczych ONZ, NATO i OBWE zajmujących się bezpieczeństwem międzynarodowym oraz rozbrojeniem. Autor wielu prac z zakresu prawa międzynarodowego, polityki zagranicznej i bezpieczeństwa europejskiego. Odznaczony Krzyżem Wielkim Orderu Odrodzenia Polski.

ur. 28 sierpnia 1949 w Warszawie – polski prawnik, sędzia i nauczyciel akademicki, profesor nauk prawnych. W latach 1998–2006 prezes Trybunału Konstytucyjnego, w latach 1997–2006 sędzia Trybunału Konstytucyjnego, a w latach 2009–2024 sędzia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Aktywista opozycji demokratycznej w PRL, współtwórca struktur „Solidarności” na Uniwersytecie Warszawskim oraz uczestnik prac Centrum Obywatelskich Inicjatyw Ustawodawczych „Solidarności”. W latach 1995–1997 prorektor Uniwersytetu Warszawskiego, specjalista w zakresie prawa cywilnego, europejskiego i medycznego. Autor licznych publikacji naukowych oraz ekspert Rady Europy w dziedzinie bioetyki i ochrony praw człowieka. Kawaler Orderu Orła Białego.

ur. 29 stycznia 1950 w Choszcznie – ksiądz, historyk Kościoła i społecznik. Święcenia kapłańskie przyjął w 1974 roku z rąk kardynała Stefana Wyszyńskiego. W latach 1990–2006 dyrektor Archiwum Archidiecezjalnego Warszawskiego, od 2004 rektor kościoła Sióstr Wizytek w Warszawie, następca ks. Jana Twardowskiego. Wieloletni wykładowca historii Kościoła na Uniwersytecie Kardynała Stefana Wyszyńskiego oraz Papieskim Wydziale Teologicznym w Warszawie. Od 2006 wicedyrektor Instytutu Papieża Jana Pawła II, konsultor Rady ds. Kultury Konferencji Episkopatu Polski oraz delegat metropolity warszawskiego ds. kultury. Opiekun spuścizny ks. Jana Twardowskiego i ks. Jana Ziei.

ur. 3 kwietnia 1946 w Pleszewie – polska polityk, prawniczka, dyplomatka i nauczycielka akademicka, doktor habilitowana nauk prawnych. W latach 1992–1993 prezes Rady Ministrów, pierwsza kobieta na tym stanowisku w historii Polski. Jedna z założycieli i liderów Unii Demokratycznej oraz Unii Wolności. W latach 1997–2000 minister sprawiedliwości i prokurator generalny w rządzie Jerzego Buzka, w latach 2001–2013 ambasador RP przy Stolicy Apostolskiej oraz Zakonie Maltańskim. Posłanka na Sejm PRL VIII kadencji, Sejm kontraktowy oraz Sejm I, II i III kadencji. W latach 2015–2016 pierwsza wiceprzewodnicząca Komisji Weneckiej. Dama Orderu Orła Białego.

ur. 25 września 1939 w Poznaniu – polski prawnik, adwokat i polityk. Aktywista opozycji antykomunistycznej w PRL, współpracownik Wolnych Związków Zawodowych Wybrzeża, KSS „KOR” oraz NSZZ „Solidarność”. W latach 80. jeden z czołowych obrońców w procesach politycznych członków opozycji, uczestnik obrad Okrągłego Stołu w podzespole do spraw reformy prawa i sądów. W latach 1991–1997 poseł na Sejm I i II kadencji, w latach 1997–2001 kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w rządzie Jerzego Buzka. Współtwórca Europejskiego Centrum Solidarności, wieloletni propagator praw człowieka i pamięci historycznej. Odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski.

ur. 25 grudnia 1940 w Podlesiu, zm. 15 sierpnia 2020 w Warszawie – polski fizyk, polityk i aktywista społeczny. Lider opozycji demokratycznej w PRL, organizator pomocy represjonowanym po wydarzeniach Czerwca ’76, członek Komitetu Samoobrony Społecznej „KOR”, członek władz NSZZ „Solidarność”, więzień polityczny oraz uczestnik obrad Okrągłego Stołu. W latach 1989–2001 poseł na Sejm X, I, II i III kadencji, w latach 1999–2000 sekretarz stanu w Ministerstwie Rolnictwa i Rozwoju Wsi, a w latach 2010–2015 doradca Prezydenta RP Bronisława Komorowskiego do spraw społecznych. Współtwórca społeczeństwa obywatelskiego i jeden z liderów przemian demokratycznych w Polsce. Pośmiertnie odznaczony Orderem Orła Białego.

ur. 11 października 1964 w Warszawie – polski socjolog, społecznik i współtwórca organizacji pozarządowych. Członek opozycji demokratycznej w latach 80., uczestnik obrad Okrągłego Stołu. Od początku lat 90. jeden z głównych animatorów rozwoju społeczeństwa obywatelskiego i sektora pozarządowego w Polsce. Współzałożyciel Stowarzyszenia na rzecz Forum Inicjatyw Pozarządowych oraz Stowarzyszenia Klon/Jawor, twórca Banku Danych o Organizacjach Pozarządowych. Prezes Fundacji Pracownia Badań i Innowacji Społecznych „Stocznia”, autor licznych publikacji poświęconych społeczeństwu obywatelskiemu, partycypacji społecznej i wolontariatowi. Odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski.

ur. 6 września 1954 we Wrocławiu, zm. 31 grudnia 2020 we Wrocławiu – polski zakonnik rzymskokatolicki, dominikanin, teolog, filozof, fizyk i publicysta. Aktywista opozycji demokratycznej i ekspert NSZZ „Solidarność”, współpracownik podziemnych struktur związku w latach 80. W latach 1998–2006 prowincjał Polskiej Prowincji Dominikanów, w latach 2007–2010 dyrektor Europejskiego Centrum Solidarności w Gdańsku. Założyciel i wieloletni dyrektor Instytutu Tertio Millennio, jeden z najwybitniejszych popularyzatorów nauczania społecznego św. Jana Pawła II w Polsce. Członek Synodu Biskupów Europy oraz konsultor Papieskiej Rady „Iustitia et Pax”. Autor licznych książek i publikacji poświęconych relacjom między chrześcijaństwem, demokracją i gospodarką rynkową

ur. 27 maja 1942 w Sieniawie – polski prawnik i nauczyciel akademicki, profesor nauk prawnych, specjalista w zakresie prawa karnego. W latach 2000–2006 rzecznik praw obywatelskich, w latach 1993–1997 prezes Trybunału Konstytucyjnego, a w latach 1991–1993 przewodniczący Państwowej Komisji Wyborczej. Uczestnik obrad Okrągłego Stołu jako ekspert prawny „Solidarności”. W latach 1989–1997 sędzia Trybunału Konstytucyjnego, w latach 1998–2000 przewodniczący Rady Legislacyjnej przy Prezesie Rady Ministrów, współtwórca reformy prawa karnego i współautor Kodeksu karnego z 1997 roku. Wieloletni kierownik Katedry Prawa Karnego Uniwersytetu Jagiellońskiego. Kawaler Orderu Orła Białego.